Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι η προσωπική μας ασφάλεια δεν αφορά μόνο τον αστυφύλακα και πρέπει να βγούμε από τον λήθαργο στον οποίο έχουμε υποβάλλει τον εαυτό μας εδώ και δεκαετίες. Οι λύσεις δεν είναι ανέφικτες. Αν ρίξει κανείς μια ματιά στα προηγούμενα χρόνια, και συγκεκριμένα στην προπολεμική Αθήνα, η μάστιγα των «ποντικών» -όπως λέγονταν τότε οι διαρρήκτες- που τρύπωναν στα σπίτια από τα ανοικτά παράθυρα, αντιμετωπίστηκε με επιτυχία από τον Αθηναίο με την ασφάλιση των παραθύρων και την τοποθέτηση κλειδαριών στις πόρτες. Ας σημειωθεί ότι και τότε, όπως και τώρα, οι διαρρήκτες έμπαιναν στο σπίτι συνήθως την ώρα που η οικογένεια κοιμόταν.

Για τη σύγχρονη πραγματικότητα αυτό δεν είναι αρκετό. Την περίοδο 1982-83 είχαμε μια μεγάλη έξαρση στις ληστείες τραπεζών. Κάθε εβδομάδα γίνονταν έξι ή και περισσότερες ληστείες, αριθμός ρεκόρ για τα ελληνικά δεδομένα που δημιούργησε σύγχυση και απασχόλησε το υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Μετά την κατάρτιση ενός νέου, τότε, νομοσχεδίου που προέβλεπε λήψη μέτρων προστασίας στις τράπεζες, σύγχρονα μέτρα ασφαλείας αντικατέστησαν τα απαρχαιωμένα συστήματα. Κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης που μαγνητοσκοπούν το χώρο, φρούρηση ή και ακόμα θωρακισμένες πόρτες με ανιχνευτές μετάλλων στην είσοδο της τράπεζας (που ελάχιστες έχουμε δει μέχρι τώρα), μείωσαν κατακόρυφα τον αριθμό των ληστειών.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να τονισθεί η ανάγκη για τον πολίτη να προστατευθεί. Να επαφίεται στις αστυνομικές αρχές για την ασφάλεια της περιοχής του και όχι του προσωπικού χώρου του, γιατί αυτό είναι αδύνατο. Οι αστυνομικές αρχές, με τη σειρά τους, καλούνται να εκσυγχρονιστούν με νέα μέσα, σύγχρονης τεχνολογίας και να εκπαιδεύει τη δύναμή της πολύ περισσότερο από ότι σήμερα.

Visit Us On FacebookVisit Us On TwitterVisit Us On YoutubeVisit Us On LinkedinVisit Us On Instagram